Het UMCG Groningen opent zo nu en dan haar deuren voor huisdieren wiens baas of bazin op de intensive care op sterven ligt. Niets hygiëne, het ziekenhuis geeft de patiënt alle ruimte om afscheid te nemen van zijn naasten en daar kan een bezoek van een huisdier ook bij horen, zo laat het Groningse hospitaal weten op Facebook. Als er een nauwe band is tussen bijvoorbeeld de hond en baas m/v  krijgt ook het dier wat hen betreft deze mogelijkheid. De baas is immers meestal ook uit het leven van het huisdier gerukt en op deze manier kan het dier ook afscheid nemen. Hoe triest de boodschap ook, toch gaat mijn dierenhart harder kloppen als dit lees.

Hond droevig

“Terwijl de hond en zijn baas jaren een twee-eenheid zijn geweest moet ook dit dier weer verder, zegt Carla Veldhuis hoofdverpleegkundige van het UMCG in de Telegraaf. De hond was in dit geval ook nog getuige van de plotselinge reanimatie en kroop later in het ziekenhuis rustig bij zijn baas in bed. Toen het dier in het ziekenhuis zag dat het goed met zijn baas ging, was het ook rustig en ging weer mee naar huis. Zijn baasje is inmiddels eveneens rustig overleden en met het dier gaat het ook weer goed, weet Veldhuis te melden. Persoonlijk noem ik dit een win-win situatie. Je kunt natuurlijk een discussie op gang brengen over hygiëne in het ziekenhuis, maar het UMCG deed dat niet. Dacht ‘out of the box’ en liet ‘de mens- en dierwaardigheid’ even prevaleren. Maken we onze dieren hiermee te veel mens en is dit schadelijk voor dieren. Ik vind van niet. Journaliste Antoinnette Scheulderman schreef eerder al een boek over de intense en langdurige rouw die haar overviel toen haar hond Bubbels onverwacht overleed. In ‘Dan neem je toch gewoon een ander!’ neemt ze dit taboe uitgebreid bij de kop met herinneringen aan haar ruwharige dwergteckel en geeft tips in rouwverweking.

Het doet mij persoonlijk denken aan een ervaring jaren geleden in mijn eigen kattenhuishouden. Mijn kater heeft de eerbiedwaardige leeftijd van 24 jaar mogen bereiken. Toen hij bij mij kwam was hij reeds 12 jaar. Qua karakter was het een prachtig dier. Ik noemde hem altijd liefkozend ‘de burgemeester’. Hij straalde een waardigheid uit waar je u tegen zegt. Maar toen mijn studie ophield en ik moest gaan werken kreeg hij allerlei vage klachtjes. Tot de dierenarts zei; volgens mij gewoon eenzaam?” Een mooie jonge dame kwam op ons pad. Toen ze werd binnengebracht was het hommeles. Blazen, grommen en dat soort krachttermen. Ze was nog een kitten en voor het eerst bruut bij moeder weg gehaald. Voor de nacht besloten we haar alleen in de logeerkamer te laten. Het beestje schreeuwde zo hemel-schreiend-tergend dat mijn vriend bij haar in bed is gekropen. Weg opvoeding; ‘geen dieren in bed!’ Het heeft onze poezenfamilie zeggen en schrijven 14 dagen geduurd om lekker warm tegen elkaar aan te kruipen, te wassen en onafscheidelijk te worden. Met het enorme leeftijdsverschil bekroop ook ons de angst dat de oude kater ons mogelijk op ieder moment zou kunnen gaan verlaten… Uit dat oogpunt namen we alvast een nieuwe poes. De poezenberg op onze bank werd gewoon een beetje groter. Met zijn drieën lagen ze in het fragiele mandje aan de verwarming. Op een zeker moment kwam er zelfs nog een derde dame bij. Toen de kater echt op zijn einde liep, merkte ik aan de jonge garde dat ze meer en meer hun eigen gang gingen. Ik moest het onder ogen gaan zien. Alleen het oudste poesje bleef onafscheidelijk. Ze waste hem tot het laatste moment met zorg en vleide zich lekker warm tegen hem aan. Ik heb daarom aan de dierenarts gevraagd om bij ons thuis te komen voor de laatste prik. De aller moeilijkste beslissing voor een eigenaar en daar kijk ik nog steeds in dankbaarheid op terug. Nog altijd in de armen van zijn geliefde op de bank sliep de oude heer zachtjes terwijl hem de slaapprik werd toegediend. De twee andere katten waren de hort op. De dierenarts controleerde nog een keer zijn hartslag en zij week nog steeds geen centimeter van zijn zijde. Heel rustig kreeg hij daarop de fatale prik. Toen de poes naast hem op stond zei de dierenarts; ”de hartslag is gestopt! Om het daarna nog even zelf te controleren.” Zijn oudste gezellin drukte nog één keer veel betekenend haar neus tegen die van haar levensgezel en liep rustig weg. Tot mijn grote verbazing meldde ook de andere katten zich op dat moment thuis. De dierenarts liep naar zijn auto om een vervoerskistje te halen. In de huiskamer was ik getuige van een prachtig poezenritueel. Ook nummer twee sprong op de bank en inspecteerde de overledene. Drukte haar neusje voorzichtig op de zijne en liep weg. Toen de dierenarts het kistje op tafel zette en de kater er in legde, kwam de jongste telg binnen. Een kitten toen nog en de aantrekkingskracht van kistjes op bij katten op die leeftijd is groot. Ze nam een sprong en hop in het kistje. Wij keken toe, vechtend tegen onze tranen. En schoten allemaal in de lag toen ze er in één beweging net zo snel weer uit kwam. “De dierenarts zei nuchter; “Zo die weet ook dat de kater dood is.” Om daaraan toe te voegen dat wij in mensentaal nooit hadden kunnen uitleggen wat hier vanmiddag is gebeurd. Soms gaan ze uren, dagen zoeken, legde hij uit. Maar nu is het voor iedereen duidelijk en kunnen zij ook over tot de orde van de dag.

Deel deze column

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

Ontdek meer columns

Honden
Column

Eindelijk einde vuurwerk?

COLUMN – De Feestdagen zijn weer achter de rug! Op sommige plaatsen in ons land leek het wel oorlog! Het huis van mijn vriendin in het rivierengebied stond dagenlang op zijn grondvesten te trillen. Voor ons mensen is het mijns inziens slechts een aangeleerde traditie. We kunnen in de praktijk ook maar moeilijk met enige

Hond droevig
Column

Afscheid nemen

Het UMCG Groningen opent zo nu en dan haar deuren voor huisdieren wiens baas of bazin op de intensive care op sterven ligt. Niets hygiëne, het ziekenhuis geeft de patiënt alle ruimte om afscheid te nemen van zijn naasten en daar kan een bezoek van een huisdier ook bij horen, zo laat het Groningse hospitaal

Scroll naar top