Iedere week zijn er rampverhalen. Het comité dierennoodhulp looft een prijs uit van 250 euro voor de tipgever die weet te zeggen wie de boodschappentas met daarin een ziek, jong bokje aan de poort hing van het Amsterdamse bos. Vreselijk! Wie doet zoiets? Maar naar mijn idee staat dierenwelzijn gelukkig steeds vaker op de politieke agenda. Soms verloopt de communicatie nog via uitwassen door bezettingen van bedrijven door actiegroepen, maar het is inmiddels wel degelijk een thema wat bij veel mensen op het netvlies staat. Of het nu gaat over beroepsmatige eigenaren, veehouders, fokkers of mensen die gewoon een dier houden in hun privé omgeving. We kunnen er ook niet echt meer om heen! Vroeger dachten we dat we klaar waren met simpelweg een hok en vooruit nog wat konijnenvoer en een wortel. Maar echt ieder dier heeft in de praktijk zo zijn eigen wensenlijstje. De hond wil minstens 4 x per dag worden uitgelaten en de kat? Die ging vroeger altijd zelf naar buiten. Maar niet iedere kat kan tegenwoordig nog veilig in zijn of haar territoir rondneuzen door het drukke verkeer dat in sommige buurten zelfs levensgevaarlijk is voor huisdieren.

Kika

Overigens merk ik aan mijn Kika in de praktijk dat ze het van nature ook echt nodig heeft om haar territoir dagelijks meerdere keren te inspecteren! En daarmee Kika ook niet alleen. Ik wist dat niet, maar las ‘t op de gebruiksaanwijzing van de kat op de website van LICG.nl. Over diverse huisdieren vind je hier heel veel gedetailleerde informatie. Zo heeft een kat liefst een wat groter huis met meerdere ruimtes om haar dagelijkse inspectiewerk goed te kunnen uitoefenen. In de praktijk zijn Kika en ik daarmee ook gewoon naar elkaar toegegroeid. En hebben zo onze dagelijkse gewoonten en gebruiken een beetje op elkaar afgestemd. Je territorium verdedigen hoe doe je dat als moderne stadskat anno 2019? Ik heb ook Kika daarmee zien worstelen. Wanneer mijn vriend ’s morgens de krant in de hal haalt, schiet zij pijlsnel mee om de omgeving van de voordeur te kunnen inspecteren. Minutieus snuffelt ze de entree af. Wie is hier geweest, wat hangt er voor een luchtje aan die mat? Het is een vast ritueel geworden! Meestal zet mijn vriend ook nog even de voordeur open en waagt ze het om -onder begeleiding voorzichtig- ook haar neus om de hoek te steken. Wanneer het drukke stadsverkeer in de loop van de ochtend op gang komt, rent ze veilig naar binnen, daar heeft ze het dan gewoon weer niet op! Op de rustige, verkeersluwe, vroege zondagochtend verkennen ze samen een stukje van het trottoir en lopen ze gemoedelijk langs de geparkeerde auto’s in de straat af.

Ooit is ze weggelopen, ontsnapt uit de binnentuin aan de achterkant van het huis. Iedere huisdierbezitter weet hoe vervelend dat is. Midden in de winter, in weer en wind is ze meer dan een maand weg geweest. Het vroor dat het kraakte. Door het drukke verkeer gedurende de dag mogelijk bang geworden, ’s nachts gaan zwerven en de weg volledig kwijtgeraakt. Wat moet je doen als jouw huisdier wegloopt, vliegt, ontsnapt? Zorg altijd dat je een goede foto van het dier hebt. En zorg voor een geldige chip. En houdt ook jouw gegevens bij de database up to date, want alleen zo kunnen eerlijke vinders jullie huisadres lokaliseren en je weer met je huisdier herenigen. Meld het dier dus vooral ook als vermist bij de Nationale database Amivedi. De vrijwilligers van deze stichting registreren vermiste en gevonden dieren in heel Nederland in hun database en zijn er ook voor jou om je in de zoektocht te steunen en van adviezen te voorzien. Hun website geeft bezoekers de mogelijkheid om eenvoudig flyers te maken. Zoeken zul je zelf moeten doen en flyeren ook. Houd je oren en ogen open en spreek iedereen in de buurt eropaan. Ze kunnen in een openstaand schuurtje zijn gekropen en er dan simpelweg niet meer uit kunnen. Telefoontjes hebben we talloze gehad. Als wij op de locatie kwamen waar ze gespot was, was Kika ook weer vertrokken of ze is het eenvoudigweg niet geweest? We reden naar alle uithoeken van de stad en vroegen ons keer op keer af of een poes werkelijk zo’n afstand kon afleggen? Na een maand kreeg ik het verlossende telefoontje. Ze was opgevangen door een alerte buurtbewoner. Ze had het koud, het vroor dat het kraakte en ze raakte ondervoed. In de plaatselijke supermarkt had de vinder mijn flyer zien hangen. Nog geen 10 minuten lopen bij ons vandaan zat ze keurig op ons te wachten. De eerste nacht wilde ze voortdurend bij ons in de buurt zijn. Mogelijk ook bang dat wij misschien wel de benen zouden kunnen nemen? Het was aandoenlijk om dat te zien. Ze sterkte aan en heeft als je het mij vraagt wel degelijk van haar avontuur geleerd. Nam ze vroeger weleens ongezien de benen, ze lijkt voorzichtiger… Wij hebben er in die zin van geleerd, dat ze dus de weg niet wist. Kika verstaat haar hele leven al het talent om keurig aan een riempje te lopen. Wij zijn dus gaan wandelen. Een park dicht bij ons huis is ommuurd en verboden voor honden. Niet dat er nooit één komt, maar we durven het aan. We lopen daar samen naar toe. Kika meestal op de heenweg in haar draagtas. Als we in de omgeving van het park komen, steekt ze haar kop boven de tas uit. Herkend ze de locatie en wil ze uit de tas. In het park kunnen we haar zelf los laten lopen. Dat is telkens weer een feest om te zien. Haar staat omhoog, snuffelen, kopjes geven aan stammen van bomen, paaltjes en muurtjes en op de betonnen stenen vleit ze zich om uitgebreid heen en weer te rollen. “Dit is mijn gebied!” Lijkt ze te willen zeggen! IK kan mijn ogen nog altijd niet geloven als ik het tafereel aanschouw. Zij loopt voorop en kijkt op gezette tijden of we wel volgen. ‘Samen uit, samen thuis!’ De weg naar huis loopt ze altijd zelf! Aan de riem dat wel! En ook langs de passerende bussen, auto’s en scooters. Inmiddels weet ze exact waar haar voordeur is, nee, haar hou je niet meer voor de gek, zij raakt de weg niet meer kwijt. Als een echte stadskat geniet ze van ons gezamenlijke uitje en ze moet met haar korte pootjes ook een hele afstand af leggen. We krijgen veel reacties onderweg. Mensen weten niet wat ze zien! Zien haar voor een Tashond aan en vallen in ongeloof als ze dan een poes waarnemen. Soms reageren mensen boos, dat is zielig, maar ik ervaar dat bij Kika niet. Ze haalt nog net niet haar riem bij de kapstok, maar maakt ons fijntjes duidelijk wanneer het voor haar weer tijd voor een wandeling. Van regenweer houdt ze niet! Het is een mooi-weer-poes anders verregend haar kapsel.

Deel deze column

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email

Ontdek meer columns

Honden
Column

Eindelijk einde vuurwerk?

COLUMN – De Feestdagen zijn weer achter de rug! Op sommige plaatsen in ons land leek het wel oorlog! Het huis van mijn vriendin in het rivierengebied stond dagenlang op zijn grondvesten te trillen. Voor ons mensen is het mijns inziens slechts een aangeleerde traditie. We kunnen in de praktijk ook maar moeilijk met enige

Hond droevig
Column

Afscheid nemen

Het UMCG Groningen opent zo nu en dan haar deuren voor huisdieren wiens baas of bazin op de intensive care op sterven ligt. Niets hygiëne, het ziekenhuis geeft de patiënt alle ruimte om afscheid te nemen van zijn naasten en daar kan een bezoek van een huisdier ook bij horen, zo laat het Groningse hospitaal

Scroll naar top